مجله خبری تشریفات

امام کاظم(ع)
نوشته‌علمیٔ اساسی: امام موسی کاظم(ع)
موسی بن جعفر دارای اسم و رسم به امام موسی کاظم و ملقب به کاظم و باب الحوائج هفتمی امام شیعه‌ها امامی، فرزند امام راست گو و حمیده در سال ۱۲۸ قمری در ابواء، حیطه‌ای در بین مکه و مدینه، چشم به جهان تشریفات ترحیم مشهد گشود.[۱۰۰]

امام کاظم(ع) بعداز پدرش، به تصریح امام راست گو(ع) به امامت رسید.[۱۰۱] زمان امامت ۳۵ ساله امام هفتم،[۱۰۲] با منصور، هادی، مهدی و هارون از خلفای عباسی، به طور همزمان بود.[۱۰۳] این زمانه با نقط ی اوج توان خلافت عباسی به طور همزمان بود و زمانه مشقت برای امام کاظم(ع) و شیعه‌ها بود. از این‌رو وی در قبال حکومت وقت، تقیه میکرد و شیعه ها را نیز به‌این عمل پیشنهاد ‌می‌نمود.[۱۰۴]

امام هفتم در ۲۰ شوال سال ۱۷۹ق، وقتی که هارون به قصد مهاجرت حج به مدینه رفت، به فرمان وی امام را در مدینه زندانی کردند و از مدینه به بصره و از بصره به بغداد منتقل کردند.[۱۰۵] وی در سال ۱۸۳ق در زندان بغداد بوسیله سِنْدی بْن پاد شاهِکْ با سم شهید شد و در محلی به اسم «مقابر قریش»[۱۰۶] که در حال حاضر در کاظمین میباشد،[۱۰۷] مدفون شوید.

امام رضا(ع)
نوشته ی علمیٔ اساسی: امام رضا(ع)
علی بن موسی بن جعفر دارای شهرت به امام رضا(ع) و هشتمین امام شیعه‌ها، فرزند امام کاظم(ع) و نجمه‌خاتون به سال ۱۴۸ق در مدینه متولد و در سال ۲۰۳ق در ۵۵ سالگی در طوس (مشهد) به شهید شدن رسید.[۱۰۸]

امام رضا(ع) بعداز پدرش، به فرمان معبود و به تصریح امام کاظم(ع) به امامت رسید.[۱۰۹] دوران امامت امام وی ۲۰ سال (۱۸۳-۲۰۳ق)بود[۱۱۰] که با خلافت هارون الرشید و پسرانش امین و مأمون به طور همزمان بود.[۱۱۱]

بعداز هارون الرشید، مأمون به خلافت رسید.[۱۱۲] مأمون به دلیل مشروعیت بخشیدن به خلافت خویش، در دست گرفتن شغل‌های امام رضا(ع) و کاستن جایگاه و مقام امامت، تصمیم گرفت امام هشتم را ولیعهد خویش قرار دهد.[۱۱۳] به همین استدلال، وی امام را در سال ۲۰۱ق[۱۱۴] از مدینه به مرو احضار کرد.[۱۱۵] مأمون ابتدا، اصل خلافت و بعد ولیعهدی خویش را به امام رضا سفارش اعطا کرد که با مخالفت وی روبرو شد؛ البته سرنوشت، مأمون امام را وادار به تایید ولیعهدی خویش کرد. امام نیز بدین شرط که در شغل های حکومتی و برکنار و نصب‌ها مداخله نکند، ولایت‌عهدی را عهده دار شد.[۱۱۶] بعداز مدتی، مأمون با مشاهده توسعه و گسترش سریع شیعه و به دلیل محافظت خلافت خویش، امام رضا(ع) را مسموم و شهید کرد.[۱۱۷]

حدیث مشهور سلسلة الذهب هنگام عبور از نیشابور به طرف مرو از امام نقل گردیده است.[۱۱۸] هنگام حضور امام رضا(ع) در مرو، مأمون در میان وی و بزرگان دیگر ادیان و مذهب ها جلسات مناظره‌ تشکیل می‌بخشید که باعث اظهار برتری امام در دانش و علم شد.[۱۱۹]

امام جواد(ع)
نوشته‌ی‌علمیٔ اساسی: امام جواد(ع)
محمد بن علی پر اسم و رسم به امام جواد و امام محمدِ تقی(ع) و نهمی امام شیعه ها اثناعشری، فرزند امام هشتم و سَبیکه نوبیه در ماه رمضان سال ۱۹۵ق در مدینه دیده به جهان گشود[۱۲۰] و در سال ۲۲۰ق در بغداد به شهید شدن رسید.[۱۲۱] وی در کنار جد خویش امام هفتم در بقاع قریش در کاظمیه مدفون شوید.[۱۲۲]

امام جواد(ع) در هشت سالگی[۱۲۳] و به تصریح پدرش به امامت رسید.[۱۲۴] خردسالی وی سبب ساز شد تا شماری از شیعه‌ها، در امامت وی شک و تردید نمایند؛ بعضی، اخوی امام رضا عبدالله بن موسی را امام خواندند و بعضی دیگر به واقفیه پیوستند؛ البته بیشتر آن ها با دقت به نص امامت و تست علمی امام جواد(ع)، امامت اورا پذیرفتند.[۱۲۵] زمان ۱۷ سال امامتش[۱۲۶] با خلافت مأمون و معتصم هم‌زمان بود.[۱۲۷]

مأمون در سال ۲۰۴ق به دلیل پایین حیث قرار دادن وی و شیعیانش، امام جواد را به بغداد- که آن روز پایتخت خلافت بود- احضار کرد و دخترش ام الفضل را به وصلت او درآورد.[۱۲۸] بعداز مدتی وی به مدینه رجوع و تا انتها قسم مأمون در مدینه ماند. بعداز درگذشت مأمون، معتصم زمام خلافت را به دست گرفت و در سال ۲۲۰ق امام را به بغداد احضار کرده و پایین حیث گرفت و آخر و عاقبت آن حضرت با تحریک معتصم و به دست همسر خویش مسموم و شهید شد.[۱۲۹]

امام هادی(ع)
نوشته ی علمیٔ مهم: امام هادی(ع)
علی بن محمد پر اسم و رسم به امام هادی یا این که امام علی النقی(ع)، امام دهم امامیه، فرزند امام جواد و سمانه مغربیه در سال ۲۱۲ق در حیطه‌ای به اسم صریا در اطراف مدینه متولد[۱۳۰] و در سال ۲۵۴ق در سامرا[۱۳۱] به دست المعتز بالله، خلیفه عباسی مسموم و شهید شد.[۱۳۲]

امام هادی(ع) ۳۳ سال(۲۲۰ق-۲۵۴ق) امامت شیعه ها را بر ذمه داشت[۱۳۳] درین زمان با شش خلیفه عباسی معتصم، واثق، متوکل، منتصر، مستعین و معتز معاصر بود.[۱۳۴]

متوکل در سال ۲۳۳ق به دلیل پایین لحاظ قراردادن امام هادی(ع)،[۱۳۵] او‌را از مدینه به سامرا- که آن روز راءس خلافت بود[۱۳۶]- احضار کرد[۱۳۷] و وی سایر قدمت خویش را درین شهر به راز پیروزی.[۱۳۸] بعد از درگذشت متوکل، منتصر و مستعین و معتز روی شغل آمدند و امام هادی(ع) در روزگار معتز، مسموم و شهید شد.[۱۳۹]

امام هادی(ع) از روش دعا و زیارات به تربیت شیعه ها و شناخت با معارف شیعی می‌پرداخت.[۱۴۰] زیارت جامعه کبیره از زیارت‌طومار‌های اساسی شیعه ها، از وی نقل گردیده است.[۱۴۱]

امام حسن عسکری(ع)

امام کاظم(ع)
نوشته‌علمیٔ اساسی: امام موسی کاظم(ع)
موسی بن جعفر دارای اسم و رسم به امام موسی کاظم و ملقب به کاظم و باب الحوائج هفتمی امام شیعه‌ها امامی، فرزند امام راست گو و حمیده در سال ۱۲۸ قمری در ابواء، حیطه‌ای در بین مکه و مدینه، چشم به جهان تشریفات ترحیم مشهد گشود.[۱۰۰]

امام کاظم(ع) بعداز پدرش، به تصریح امام راست گو(ع) به امامت رسید.[۱۰۱] زمان امامت ۳۵ ساله امام هفتم،[۱۰۲] با منصور، هادی، مهدی و هارون از خلفای عباسی، به طور همزمان بود.[۱۰۳] این زمانه با نقط ی اوج توان خلافت عباسی به طور همزمان بود و زمانه مشقت برای امام کاظم(ع) و شیعه‌ها بود. از این‌رو وی در قبال حکومت وقت، تقیه میکرد و شیعه ها را نیز به‌این عمل پیشنهاد ‌می‌نمود.[۱۰۴]

امام هفتم در ۲۰ شوال سال ۱۷۹ق، وقتی که هارون به قصد مهاجرت حج به مدینه رفت، به فرمان وی امام را در مدینه زندانی کردند و از مدینه به بصره و از بصره به بغداد منتقل کردند.[۱۰۵] وی در سال ۱۸۳ق در زندان بغداد بوسیله سِنْدی بْن پاد شاهِکْ با سم شهید شد و در محلی به اسم «مقابر قریش»[۱۰۶] که در حال حاضر در کاظمین میباشد،[۱۰۷] مدفون شوید.

امام رضا(ع)
نوشته ی علمیٔ اساسی: امام رضا(ع)
علی بن موسی بن جعفر دارای شهرت به امام رضا(ع) و هشتمین امام شیعه‌ها، فرزند امام کاظم(ع) و نجمه‌خاتون به سال ۱۴۸ق در مدینه متولد و در سال ۲۰۳ق در ۵۵ سالگی در طوس (مشهد) به شهید شدن رسید.[۱۰۸]

امام رضا(ع) بعداز پدرش، به فرمان معبود و به تصریح امام کاظم(ع) به امامت رسید.[۱۰۹] دوران امامت امام وی ۲۰ سال (۱۸۳-۲۰۳ق)بود[۱۱۰] که با خلافت هارون الرشید و پسرانش امین و مأمون به طور همزمان بود.[۱۱۱]

بعداز هارون الرشید، مأمون به خلافت رسید.[۱۱۲] مأمون به دلیل مشروعیت بخشیدن به خلافت خویش، در دست گرفتن شغل‌های امام رضا(ع) و کاستن جایگاه و مقام امامت، تصمیم گرفت امام هشتم را ولیعهد خویش قرار دهد.[۱۱۳] به همین استدلال، وی امام را در سال ۲۰۱ق[۱۱۴] از مدینه به مرو احضار کرد.[۱۱۵] مأمون ابتدا، اصل خلافت و بعد ولیعهدی خویش را به امام رضا سفارش اعطا کرد که با مخالفت وی روبرو شد؛ البته سرنوشت، مأمون امام را وادار به تایید ولیعهدی خویش کرد. امام نیز بدین شرط که در شغل های حکومتی و برکنار و نصب‌ها مداخله نکند، ولایت‌عهدی را عهده دار شد.[۱۱۶] بعداز مدتی، مأمون با مشاهده توسعه و گسترش سریع شیعه و به دلیل محافظت خلافت خویش، امام رضا(ع) را مسموم و شهید کرد.[۱۱۷]

حدیث مشهور سلسلة الذهب هنگام عبور از نیشابور به طرف مرو از امام نقل گردیده است.[۱۱۸] هنگام حضور امام رضا(ع) در مرو، مأمون در میان وی و بزرگان دیگر ادیان و مذهب ها جلسات مناظره‌ تشکیل می‌بخشید که باعث اظهار برتری امام در دانش و علم شد.[۱۱۹]

امام جواد(ع)
نوشته‌ی‌علمیٔ اساسی: امام جواد(ع)
محمد بن علی پر اسم و رسم به امام جواد و امام محمدِ تقی(ع) و نهمی امام شیعه ها اثناعشری، فرزند امام هشتم و سَبیکه نوبیه در ماه رمضان سال ۱۹۵ق در مدینه دیده به جهان گشود[۱۲۰] و در سال ۲۲۰ق در بغداد به شهید شدن رسید.[۱۲۱] وی در کنار جد خویش امام هفتم در بقاع قریش در کاظمیه مدفون شوید.[۱۲۲]

امام جواد(ع) در هشت سالگی[۱۲۳] و به تصریح پدرش به امامت رسید.[۱۲۴] خردسالی وی سبب ساز شد تا شماری از شیعه‌ها، در امامت وی شک و تردید نمایند؛ بعضی، اخوی امام رضا عبدالله بن موسی را امام خواندند و بعضی دیگر به واقفیه پیوستند؛ البته بیشتر آن ها با دقت به نص امامت و تست علمی امام جواد(ع)، امامت اورا پذیرفتند.[۱۲۵] زمان ۱۷ سال امامتش[۱۲۶] با خلافت مأمون و معتصم هم‌زمان بود.[۱۲۷]

مأمون در سال ۲۰۴ق به دلیل پایین حیث قرار دادن وی و شیعیانش، امام جواد را به بغداد- که آن روز پایتخت خلافت بود- احضار کرد و دخترش ام الفضل را به وصلت او درآورد.[۱۲۸] بعداز مدتی وی به مدینه رجوع و تا انتها قسم مأمون در مدینه ماند. بعداز درگذشت مأمون، معتصم زمام خلافت را به دست گرفت و در سال ۲۲۰ق امام را به بغداد احضار کرده و پایین حیث گرفت و آخر و عاقبت آن حضرت با تحریک معتصم و به دست همسر خویش مسموم و شهید شد.[۱۲۹]

امام هادی(ع)
نوشته ی علمیٔ مهم: امام هادی(ع)
علی بن محمد پر اسم و رسم به امام هادی یا این که امام علی النقی(ع)، امام دهم امامیه، فرزند امام جواد و سمانه مغربیه در سال ۲۱۲ق در حیطه‌ای به اسم صریا در اطراف مدینه متولد[۱۳۰] و در سال ۲۵۴ق در سامرا[۱۳۱] به دست المعتز بالله، خلیفه عباسی مسموم و شهید شد.[۱۳۲]

امام هادی(ع) ۳۳ سال(۲۲۰ق-۲۵۴ق) امامت شیعه ها را بر ذمه داشت[۱۳۳] درین زمان با شش خلیفه عباسی معتصم، واثق، متوکل، منتصر، مستعین و معتز معاصر بود.[۱۳۴]

متوکل در سال ۲۳۳ق به دلیل پایین لحاظ قراردادن امام هادی(ع)،[۱۳۵] او‌را از مدینه به سامرا- که آن روز راءس خلافت بود[۱۳۶]- احضار کرد[۱۳۷] و وی سایر قدمت خویش را درین شهر به راز پیروزی.[۱۳۸] بعد از درگذشت متوکل، منتصر و مستعین و معتز روی شغل آمدند و امام هادی(ع) در روزگار معتز، مسموم و شهید شد.[۱۳۹]

امام هادی(ع) از روش دعا و زیارات به تربیت شیعه ها و شناخت با معارف شیعی می‌پرداخت.[۱۴۰] زیارت جامعه کبیره از زیارت‌طومار‌های اساسی شیعه ها، از وی نقل گردیده است.[۱۴۱]

امام حسن عسکری(ع)